Tarih boyunca insanlar, canlıların davranışlarını anlamak ve tahmin etmek istemiştir.

Antik çağ
Bu çabalar antik çağda felsefe içinde yer almıştır. Psikoloji, Yunan mitolojisindeki tanrıça Psişe'ye (Psyche) ithafen "ruh" olarak adlandırılmıştır.
Felsefe içinde psikoloji, insan ruhu hakkında fikir yürütmekle sınırlıdır. Psikoloji Yunan alfabesindeki Ψ (psi) harfiyle gösterilir.

Filozoflar ve ruh
Yunan filozoflarından Platon'a (MÖ 427-347) göre ruh, bedenden bağımsız olarak varlığını devam ettirir ve ruhun cismi yoktur. Aristoteles'e (MÖ 384 - 322) göre ruh, bedenin hareketlerini bir amaca yönelten nedendir.

Rönesansla birlikte felsefi psikolojinin konusu zihin olmuştur. Bu dönemde John Locke (1632-1704) ve David Hume (1711-1776) insan zihnini ele almışlardır.

Leibnitz ve Kant
G. W. Leibnitz (1646-1716) ve Kant (1724-1804) gibi filozoflar dinamik bir varlık olarak zihnin bazı özelliklerinin doğuştan geldiğini bazılarının deneyimler sonucu oluştuğunu öne sürmüşlerdir.

Weber
H. Weber (1795-1878), insanların tepki sürelerini ve deri duyarlılığını ölçerek insan davranışları üzerinde araştırma yapılabileceğini göstermiştir.

Helmholtz ve Fechner
Psikoloji biliminin öncüleri sayılan fizyolog H. Von Helmholtz (1821-1894), zihinsel süreç olan algılamanın fizyolojik temellerini deneylerle ortaya koymuş; matematikçi ve filozof G. T. Fechner (1801-1887) ise zihnin ölçülmesinde kullanılacak psikofizik teknikleri geliştirmiştir.

Wundt
İlk psikoloji laboratuvarı 1879 yılında W. Wundt (1832-1920) tarafından açılmıştır. Wund psikolojiyi, zihni bilimsel yöntemler kullanarak inceleyen bilim dalı olarak tanımlamıştır. 

Artık psikoloji ile felsefenin yolları ayrılmıştır. Bundan sonra "insanlar, psikolojik yönden nasıl incelenir?" sorusuna cevap aranmıştır. Böylece farklı yaklaşımlar oluşmuş ve bilimsel psikolojinin başlangıcını ekoller dönemi oluşturmuştur.