Hoca, sanat endişesiyle talebelerine sürekli gereksiz sözlerle dolu uzun cümleler kurarmış.

Bir gün derste sobadan fırlayan bir kıvılcım hocanın kavuğuna sıçrar ve kavuk ufak ufak yanmaya başlar.

Bunu gören öğrenci hocasına durumu anlatmak için şöyle der:
-Ey Hace-i Danâ! Ey Alem-i Bimisal! Ey Hocaların Hocası! Şol mangal-ı pümariden tayeran eyleyen bir şu’le-i ateşfeşan, ol re’s-i mübarekiniz üzerindeki kavuğun fevk-i muhteşeminde tevatur eylemiştir.

Çocuk konuşurken kıvılcımın farkına varan hoca sertçe çıkışır:
-Evladım sözü uzatma, desene kavuk yandı.