Ben
Allah, hiçbir vasıtanın söz konusu olamayacağı ve şahsı (Bakara:160), kulluk (Zâriyat:56), dua (Mü'minun:60), sözleşme (Bakara:40) geçen ayetlerde "ben" zamirini kullanmıştır.

Kul, uzaktaki ilah ile değil, ona yakın olan tanrı ile iletişime geçer. Allah ayetlerinde "ona", "onlara" ya da "bize" dua edin dememiştir.
 

Bakara:186 - Kullarım sana beni sorarlarsa, ben onlara yakınım. Beni yardıma çağıranın çağrısına cevap veririm. Onlar da benim çağrıma cevap versinler ve bana güvensinler ki olgunlaşabilsinler.

Biz
Ayetlerde Allah için "biz" ifadesi, Allah'ın özellikle melekler vasıtasıyla yaptırdığı bir icraatten bahsedilirken kullanılmıştır.
 

Bakara:57 - Bulutla gölge yaptık.

Hicr:9 - Kur'ân'ı kesinlikle biz indirdik, elbette onu yine biz koruyacağız.

O
Kulları Allah'a dua ederken "o" değil "sen" zamirini kullanır. Aşağıdaki ayette "o" değil "sen" zamiri kullanıldığına dikkat ediniz.
 

Bakara:286 - ..Sen bizim Rabb'imizsin. ..

O, üçüncü tekil şahıs yani uzaktaki bir kişi için kullanılır. Allah için "o" zamiri kullanılması kulun zihninde kendisine akraba olmayan, kendisi dışında olan yüksek bir varlık canlanmasına neden olur.

Sonuç
Kur'an okuyan bir kişi birinci tekil şahıs "ben" üzerinden Allah hakkında tasavvurda bulunmaya çalışırken bir anda "o" geçen ayetle karşılaşır. Derken "biz" geçen ayetlerle karşı karşıya kalır.

Allah hayal edilemeyen bir varlıktır. O, hiçbir şeyin dengi (İhlas:4) ya da benzeri (Şura:11) değildir.